Kliknij tutaj --> 🦔 art 42 ustawy o vat

Jak więc łatwo zauważyć, przepis art. 42 polskiej ustawy o VAT po konfrontacji z regulacjami dyrektywy 112 może być uznany za niezgodny z prawem UE. W przyszłości dopiero okaże się w jakim kierunku będzie zmierzała praktyka organów podatkowych oraz sądów administracyjnych w tym zakresie. W myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3–5 ustawy o VAT, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, mogą być Jednym z nowych warunków zastosowania stawki 0% jest złożenie informacji podsumowującej VAT-UE. Stanowi o tym nowo dodany art. 42 ust. 1a pkt 1 ustawy o VAT, w świetle którego stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1. Art. 42. [Warunki zastosowania stawki 0%] podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE. - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego. dokonującego dostawy - w przypadku, o którym mowa w art. 16. usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy o VAT, usług ubezpieczeniowych, odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Site Pour Rencontrer Des Femmes Riches. Sprzedaliśmy towar firmie litewskiej. Otrzymaliśmy od niej oświadczenie, że własnym samochodem wywozi towar na Litwę. Czy uprawnia nas to do zastosowania stawki zero proc. VAT? A co w sytuacji, gdy firma litewska oświadcza, że wywozi towar na Litwę, a w rzeczywistości tego nie robi, lub nabyty towar bez naszej wiedzy po krótkim czasie wraca do Polski? – pyta czytelniczka. Jedną z czynności podlegających w Polsce opodatkowaniu VAT jest wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (zob. art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT). Takie dostawy są co do zasady opodatkowane VAT według stawki zero proc. (zob. art. 42 ust. 1 ustawy o VAT). Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu dostawy towarów na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (zob. art. 13 ust. 1 ustawy o VAT). Aby doszło do WDT, co do zasady, muszą być spełnione dodatkowe warunki (zakładam, że warunki te są w przedstawionym stanie faktycznym spełnione). Także stosowanie stawki zero proc. do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów jest możliwe pod pewnymi warunkami >patrz tabela. Nie tylko specyfikacja Jak stanowi art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem WDT bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT (tj. specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku), powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; 3) określenie towarów i ich ilości; 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu, w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego. Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ Zerowa stawka dla WDT tylko po spełnieniu warunków Rzeczpospolita Oświadczenie nie wystarczy Jak widać, samo tylko oświadczenie, że firma litewska wywozi towar własnym samochodem, nie jest wystarczające do zastosowania do WDT stawki zero proc. VAT. Konieczne jest, co do zasady, sporządzenie wskazanego powyżej dokumentu zawierającego między innymi potwierdzenie przyjęcia towarów przez firmę litewską do miejsca znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (np. na terytorium Litwy). Jeżeli zatem podatnik nie będzie posiadać dokumentu, o którym mowa (lecz jedynie oświadczenie litewskiej firmy o wywozie), to nie będzie uprawniony do opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką zero proc. (chyba że uzyska inne dokumenty potwierdzające dostawę wewnątrzwspólnotową, czyli tzw. dokumenty pomocnicze – zob. art. 42 ust. 11 ustawy o VAT). Dostawa dla litewskiej firmy będzie zatem w takim przypadku opodatkowana stawką krajową (najprawdopodobniej 23 proc.). Tylko jeżeli podatnik uzyska wskazany dokument (oraz specyfikacje poszczególnych sztuk ładunku), będzie mógł zastosować do WDT stawkę zero proc. VAT. Do zastosowania stawki zero proc. nie uprawnia podatnika otrzymanie nierzetelnego dokumentu, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT (zob. przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 czerwca 2015 r., I SA/Gd 606/15), np. wskazującego przewiezienie towarów na Litwę w sytuacji, gdy towary te w istocie nie opuściły Polski. Jeżeli zatem firma litewska faktycznie nie wywozi towaru z Polski, to dostawa dla tej firmy jest opodatkowana VAT według stawki krajowej (zapewne 23 proc.) Z powrotem w Polsce Inna sytuacja będzie miała miejsce, gdy towar nabyty przez litewską firmę jest faktycznie przemieszczany na Litwę (do miejsca przeznaczenia wskazanego w dokumencie, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT), a następnie jest sprzedawany do Polski lub przemieszczany z powrotem do Polski celem późniejszej sprzedaży. W takim przypadku – jeśli podatnik będzie posiadać specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz dokument, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT – będzie miał prawo do zastosowania stawki zero proc., a więc wystawienia faktury z tą właśnie stawką. Autor jest doradcą podatkowym 10:24, Podatnicy mają możliwość wyboru dokumentowania WDT zgodnie z polską Ustawą VAT lub zgodnie ze zmienionym unijnym rozporządzeniem 282/2011 Zgodnie z art. 42 pkt 2 Ustawy VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Art. 42 ust. 3 Ustawy VAT stanowi, iż dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy VAT, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Podatnik, który złożył wniosek o interpretację indywidualną miął wątpliwość wynikającą z faktu, że 1 stycznia 2020 r. zaczęło obowiązywać Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniające Rozporządzenie Wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi. Zgodnie z art. 45a ust. 1 Rozporządzenia, do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w przypadku posiadania przez sprzedawcę dokumentów wymienionych szczegółowo w tym przepisie. Podatnik powziął wątpliwość, czy konkretne dokumenty, którymi dysponuje i które będą również dokumentować WDT w 2020 r., będą wystarczające do stosowania stawki 0% VAT w 2020 r. Pytanie podatnika dotyczyło charakteru art. 45a Rozporządzenia - czy wskazuje on niezbędne i konieczne dla zastosowania stawki 0% dokumenty (warunki zastosowania stawki 0% VAT dla WDT), czy też nie. Organ podatkowy w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 28 lutego 2020 r. (sygn. stwierdził, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Zatem posiadanie przez dostawcę dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy będzie uprawniało – również od dnia 1 stycznia 2020 r. – do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Objaśnienia Ministra Finansów dotyczące WDT wydane 17 grudnia 2020 roku stanowią usystematyzowanie dotychczasowej praktyki stosowania przepisów w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Należy przypomnieć, że objaśnienia nie dotyczą wszystkich warunków zastosowania stawki VAT 0%, a jedynie jednego z nich. MF odniosło się do sytuacji, gdy towary zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę z państwa członkowskiego UE do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Wybór podstawy prawnej dla dokumentowania dostarczenia towarów Podatnik, który dokonuje WDT na terytorium innego kraju członkowskiego UE może w celu udokumentowania dostarczenia towarów do nabywcy dokonać wyboru i stosować: przepisy Rozporządzenia 282/2011 (dalej: Rozporządzenie), które zostały dodane Rozporządzeniem 2018/1912, alboprzepisy ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT). Posiadanie dokumentów wskazanych w Rozporządzeniu lub ustawie o VAT tworzy domniemanie, że podatnik dostarczył towary do kontrahenta na terytorium innego kraju członkowskiego UE. Natomiast w razie braku ich posiadania nie można przyjąć domniemania odwrotnego, że podatnik nie dostarczył towarów do kontrahenta w innym państwie członkowskim UE. Wybrana podstawa prawna wymusi posiadanie odpowiednich dowodów Objaśnienia podatkowe w zakresie WDT potwierdzają stanowisko Ministra Finansów zawarte w interpretacjach indywidualnych, np. w interpretacji Dyrektora KIS z dnia 9 września 2020 roku o znaku Zgodnie z nimi podatnik po 1 stycznia 2020 roku nadal ma wybór pomiędzy stosowaniem przepisów Rozporządzenia a ustawy o VAT. Stanowisko to jest korzystne zwłaszcza dla tych podatników, którzy dysponują dowodami dostarczenia towarów do kontrahentów zgodnie z zasadami obowiązującymi przed dniem 1 stycznia 2020 roku. Rodzaje dowodów wywozu towarów zawarte w Rozporządzeniu Przepisy Rozporządzenia zawierają dwie grupy dowodów, które potwierdzają dostarczenie towarów przez podatnika do kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Pierwsza z nich to dowody grupy A, czyli dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak: podpisany list przewozowy CMR;konosament;faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów. Drugi zbiór stanowią dowody grupy B, a więc: polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów;dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport;dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, np. notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie produktów w tym państwie członkowskim. Sprzedawca zobowiązany jest do posiadania dwóch dowodów z grupy A lub pojedynczego dowodu z grupy A oraz pojedynczego dowodu z grupy B. Jeżeli dostawy produktów dokonuje nabywca (lub osoba trzecia na jego rzecz), to sprzedawca musi dysponować oświadczeniem nabywcy, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz kupującego. Nabywca towarów zobowiązany jest do dostarczenia podatnikowi oświadczenia do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy. Jak wyjaśnia Minister Finansów termin ten ma charakter instrukcyjny, a więc w razie opóźnienia w jego dostarczeniu podatnik nadal ma prawo do zastosowania stawki 0%. Nabywca i sprzedawca powinni stanowić niezależne podmioty Dowody z grupy A oraz B wydane od sprzedawcy oraz nabywcy muszą być niezależne od siebie nawzajem. Dwóch stron nie uznaje się za „niezależne”, jeżeli posiadają tę samą osobowość prawną lub też między nimi istnieją powiązania: o charakterze rodzinnym;inne niż rodzinne bliskie powiązania o charakterze osobistym;organizacyjne;własnościowe;w zakresie członkostwa;finansowe;prawne. Dowody w formie elektronicznej i papierowej Dowody grupy A oraz B wymienione w Rozporządzeniu podatnik może posiadać w dowolnej formie. Może to być wydruk papierowy, ale również dokument udostępniony drogą elektroniczną (np. e-mail, skan lub faks dokumentu). Wywóz towarów własnymi środkami transportu Objaśnienia zawierają również wskazówkę dla podatników dokonujących dostawy towarów własnym środkiem transportu. W takim przypadku niemożliwe będzie pozyskanie dwóch niezależnych dowodów od sprzedawcy oraz od nabywcy. W związku z powyższym podatnik powinien stosować przepisy ustawy o VAT. Rodzaje dowodów wywozu towarów zawarte w ustawie o VAT Art. 42 ust. 3 ustawy o VAT zawiera dwie grupy dowodów, które podatnik zobowiązany jest posiadać w celu udowodnienia dostarczenia towarów do nabywcy w innym państwie członkowskim. Grupa pierwsza to dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika, tj.: Międzynarodowy Kolejowy List Przewozowy (CIM) lub Międzynarodowy Kolejowy List Przewozowy (SMGS);konosament stanowiący list przewozowy przy transporcie towarów drogą morską;Międzynarodowy Samochodowy List Przewozowy (CMR) stwierdzający fakt zawarcia umowy o przewóz drogowy;Międzynarodowy Lotniczy List Przewozowy (AWB), który stwierdza zawarcie umowy o przewóz w transporcie lotniczym. Grupę drugą stanowi specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. Jest to wyliczenie, które podatnik może sporządzić w formie odrębnego dokumentu lub może nim dysponować w ramach wystawionej faktury. Należy pamiętać, że w każdym przypadku kluczowe jest osiągnięcie celu, jakim jest możliwość identyfikacji towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Dostawa towarów własnym środkiem transportu zgodnie z ustawą o VAT W przypadku dostawy towarów własnym środkiem transportu na zasadach regulowanych ustawą o VAT podatnik, oprócz specyfikacji poszczególnych sztuk towarów, powinien posiadać dodatkowe dowody. Może to być dokument zawierający co najmniej: imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;określenie towarów i ich ilości;potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju dostawcy;rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary lub numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego. Dokumenty uzupełniające wskazane w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT Przepisy ustawy o VAT w art. 42 ust. 11 zawierają również przykładową listę dowodów uzupełniających. Podatnik powinien je posiadać, jeśli dowody określone powyżej nie wskazują jednoznacznie, że towary zostały dostarczone do nabywcy. Są to np.: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;dokument potwierdzający zapłatę za towar (z wyjątkiem przypadków gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku – inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania);dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju dostawcy. Obalenie domniemania wywozu towarów przez organy podatkowe Organy podatkowe mogą obalić domniemanie dostarczenia przez podatnika towarów do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Ciężar wykazania, że choć podatnik posiada dowody określone w Rozporządzeniu lub ustawie o VAT, ale w rzeczywistości towary nie zostały wysłane lub przetransportowane do nabywcy, spoczywa na organie podatkowym. Domniemanie można zatem obalić, gdy przy istnieniu niezbędnych przesłanek organy podatkowe wykażą, że towary nie zostały w rzeczywistości wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium UE. Taka sytuacja może przykładowo mieć miejsce, gdy organy podatkowe stwierdzą podczas kontroli, że towary nadal znajdują się w magazynie dostawcy. Podobnie będzie, gdy organy podatkowe powezmą wiedzę o incydencie w trakcie transport, w wyniku którego towary uległy zniszczeniu przed opuszczeniem terytorium kraju. W celu skutecznego obalenia domniemania nie jest jednak wystarczające stwierdzenie, że zachodzi podejrzenie powyższych uchybień w zakresie transportu. Obalenie domniemania może nastąpić tylko wtedy, gdy organy podatkowe są w posiadaniu dowodów, z których wynika, że wysyłka lub transport towarów nie miały miejsca. WDT wymaga ciągłego monitorowania praktyki stosowania przepisów Kwestie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i możliwości zastosowania stawki VAT 0% wymagają ciągłego analizowania orzecznictwa oraz nowych interpretacji. Będziemy na bieżąco śledzić praktykę stosowania przepisów dotyczących dokumentowania WDT w celu zastosowania przez podatników stawki 0%. Gdy tylko dostępne będą nowe ciekawe wnioski w tym zakresie, niezwłocznie Państwa o tym poinformujemy. W razie dodatkowych pytań lub wątpliwości uprzejmie prosimy o kontakt. Autor:Maciej Kozub, Specjalista ds. podatku VAT Wir verwenden Cookies auf unserer Website./We use cookies on our website./Używamy plików cookie na naszej stronie internetowej.

art 42 ustawy o vat